Notice: Constant WP_DEBUG already defined in /www/wp-config.php on line 93 Waarom grijpt justitie niet altijd in bij staking? – Nota Bene
Waarom grijpt justitie niet altijd in bij staking?

Waarom grijpt justitie niet altijd in bij staking?

Op een dinsdagmiddag loopt de 16-jarige Humeyra na een dag op school het Rotterdamse Designcollege uit. Misschien is het niet direct aan haar te zien, maar het is zeker dat ze een moeilijke periode achter de rug heeft. Een tijd geleden had ze een kortstondige relatie met Bekir. Laatstgenoemde had meerdere psychische problemen, waaronder een bipolaire stoornis, wat het voor hem onoverkomelijk maakte toen Humeyra hun relatie beëindigde. Dat was het startpunt van problemen die de 16-jarige scholier fataal zouden worden.

Eerder slaat Bekir haar in het gezicht en geeft haar een duw waardoor ze achterover tegen een televisiemeubel valt. Dit is voor haar aanleiding om samen met haar oudere zus aangifte van mishandeling te doen. Ook haar zus moet het bekopen: ze wordt meermaals bedreigd met de dood door Bekir. Hij gaat nog verder en wil dat ze hem duizend euro geven. Als de meisjes dat niet doen, vermoord en verkracht hij ze, zegt hij. ‘Als ik jou vind ben je dood’ en ‘Ik ga je doodsteken’ zijn zinsneden die regelmatig de revue passeren via de telefoon en WhatsApp.

De bedreigende ex komt voor het gerecht en wordt veroordeeld tot zes weken gevangenisstraf waarvan drie weken voorwaardelijk. Na onderzoek van de reclassering komt naar boven wat voor persoon Bekir werkelijk is. Het onderzoeksrapport wijst uit dat hij zwakbegaafd is, hij vaak afdwingend en dreigend gedrag naar vrouwen toe vertoont en cannabis- en alcoholverslaafd is. Maar ook deze kennis helpt niets, integendeel: Bekir stuurt foto’s van zichzelf met vuurwapens en slaat opnieuw een bedreigende toon aan naar Humeyra. De politie grijpt niet in, met als gevolg dat het onomkeerbare noodlot toeslaat.

Op de eerder beschreven dinsdagmiddag wordt Humeyra vermoord met maar liefst acht schoten. Bekir vlucht in een auto, maar wordt daarna gepakt en veroordeeld. Hoe konden deze bedreigen zo lang doorsudderen voordat er iets werd gedaan? Waarom greep de politie niet (eerder) in?

De conclusie kan ik alvast mededelen: daar is geen antwoord op. Het verschilt van geval tot geval wat de omstandigheden zijn die een situatie als deze veroorzaken. Wel is zeker dat stalking met de dood tot gevolg helaas niet uniek is. De wet omschrijft stalking als een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer (art. 285b Sr.), wat het een misdrijf tegen de persoonlijke vrijheid maakt. Uit onderzoek van forensisch psycholoog Eric Blaauw duurt de gemiddelde stalking maar liefst vier jaar. De impact op een slachtoffer haar of zijn leven is groot. Ook een situatie als deze, waarvan het gevolg de dood van een der betrokkenen was, komt vaker voor.

Een algemene oorzaak die justitie aanwijst is het gebrek aan mankracht. Er zijn simpelweg te weinig agenten om de stalkingszaken op te lossen. Hier ligt een duidelijke rol voor de politiek die de publieke sector niet in de steek moet laten. Het gevolg van het gebrek aan blauw is dat slachtoffers voor eigen rechter gaan spelen. Eigenrichting is, zoals elke jurist weet, altijd uit den boze, maar het blijft wrang dat slachtoffers op deze manier tot wanhoop gedreven worden.

Wat ook meespeelt is de beleidsvrijheid die ambtenaren hebben. Er is namelijk een gedeelde verantwoordelijkheid voor de zaak, die kan zorgen voor het onttrekken van individuele verantwoordelijkheid. Dit in combinatie met een gebrek aan personeel zorgt ervoor dat een zaak blijft rusten en er niet ingegrepen kan worden.

Hoewel er geen eenduidige oplossing is, kan in elk geval gesteld worden dat er meer moet worden geïnvesteerd in de opleiding van nieuwe politieambtenaren. Dat zal er niet voor zorgen dat elke zaak met een sisser afloopt, maar het kan wrange gebeurtenissen zoals deze voorkomen. Dit had niet hoeven gebeuren.