Notice: Constant WP_DEBUG already defined in /www/wp-config.php on line 93 Universiteit van Aversie – Nota Bene
Universiteit van Aversie

Universiteit van Aversie

De zoetheid van aardbeien, de geur van vers gemaaid gras, het geluid van golven op het strand. Het gekletter van regen op je dak, wakker worden met de zon op je gezicht en goede gesprekken. Er zijn zo veel dingen waar je van kunt houden. Maar er zijn vooral veel dingen die je kunt haten. Mensen zonder zelfspot, doorweekte sokken, meisjes die praten in foto’s op Instagram en niets te zeggen hebben. Treden die net niet goed uitkomen, inspiratieloze DC-films, Marco Borsato. En bovenal de volgende vijf frustratiefactoren op de Universiteit van Amsterdam à la Jan Mulder:  

  1. Roeterseilandcampus A

Van de romantische boekenstalletjes van de Oudemanhuispoort naar de romantische pijpleidingen van Roeters. Ooit vertoefde men in de zomer liggend op het grasgroene pleintje met de imposante Minervabuste, nu staat men ongemakkelijk wachtend te leunen op lijkbleke plantenbakken met vier langzaam treurig ontkiemende bonsaiboompjes (ben ik de enige die zich afvraagt of daar over een paar jaar niet enorme baobabs uit groeien?). 

Mordor is een kleurrijker gebied dan de grote hal van Roeterseiland, die witter is dan de gemiddelde UvA-student. Tsjernobyl is een vermakelijke Center Parksaccommodatie vergeleken met de kernreactor waarin rechtenstudenten hun colleges moeten volgen. Kernafval is echter moeilijker te dumpen dan een onenightstand, aangezien prullenbakken op Roeters net zo makkelijk te vinden zijn als werk met een master Internationaal Recht.  

De kantine is gemaakt voor studenten die al drie jaar met hun scriptie bezig zijn en intermenselijk contact geheel verleerd zijn, want de caissières worden klaargestoomd voor een leven als Wall-E of C-3PO. Naast de onsmakelijke voorverpakte benzinepompsandwiches kan men letterlijk alles vinden: twinkies, pulsvissen, babyvoedsel, Infinity Stones, Creedence Clearwater Revival tapes, de basiself van FC Twente en naar verluidt kan je er zelfs gratis burn-out influencers afhalen. 

  1. Hoorcolleges

Dan kom je je bed al uit om 10:55 om helemaal vanaf je appartement in de Pijp binnen vijf minuten  in dat Griekse theater van A0.01 te moeten zijn, zit je daar ook nog eens een plek te zoeken om daar tussen 600 eerstejaars, waarvan de helft volgend jaar toch Algemene Sociale Wetenschappen aan het studeren is, een plek op iemands schoot te vinden. 3,5 uur Recht en Menselijk Gedrag met een uur responsiecollege voorwaardelijk, Willem Holleeder zou er een moord voor doen. 

Meestal ben je alleen, want 90 procent van je vrienden die je ooit maakte zijn door de jaren heen een voor een afgevallen net als in Final Destination. Je laat precies één stoel tussen jou en degene naast je, want je zit natuurlijk niet te wachten op het ongemakkelijk aanraken van elkaars elleboog, toch het meest intieme stukje van je lichaam, of op een leuk gesprek (gesprekken zijn zo 20ste eeuw). 

Rechtsvoor zorgt een meisje met Beadiesoorbellen dat het gehele magazijn van Zalando wordt leeggehaald en geplaatst wordt in haar containerwoning van 5m² in Oost-Osdorp. Links naast je heeft een gast, half ruikend naar hard fietsen, half ruikend naar Axe Africa, exact weten uit te rekenen dat je in 3,5 uur net de eerste vijf afleveringen van Game of Thrones seizoen acht kan zien. ‘’Waarom kom je dan hier’’, vraag je je dan af. Zelf vernieuw je je Facebooktijdlijn vaker dan Mark Zuckerberg zijn ondergoed. Het bekertje cappuccino met koffie en melkschuim, die net zo goed mengen als Protestanten en Katholieken in het Parijs van 1572, heeft niet geholpen. Na twee uur verlaat je niet eens echt beschaamd voortijdig de gladiatorenarena, verslagen door dr. Schwitters als Real Madrid in een kwartfinale. Op de eerste rij zag je een vage kennis aantekeningen schrijven, je appt haar wel een keer of iets dergelijks. 

  1. Studieplekken

Mensen zeggen dat er veertig miljoen mensen in Tokyo wonen, dat twee op de vijf aardbewoners Chinees zijn, dat de Ganges verwelkt onder het vuil van de enorme Indiase populatie. Die mensen zijn nog nooit op Roeterseiland geweest. De zoektocht naar de Heilige Graal was een All-Inclusive vakantie naar Antalya voor Parcival in vergelijking met de queeste naar een studieplek voor de moedige UvA-student. 

Elisabeth Kübler-Ross kwam ooit eens naar de UvA en bedacht daar, nadat ze vier uur lang op de grond van de UB had lopen wegkwijnen, een hersenspinseltje. Ze verzon vier fasen van het zoeken naar een studeerplaats:

Fase 1: Ontkenning. Misschien is in REC E dan nog wel plek? Achter de piano, in de draaideur of hangend aan de brug. Het kan niet zo zijn dat er geen ‘’hotspot’’ is voor alle 32.631 UvA-studenten. Mogelijk is die irritante gozer in de Juridische Bibliotheek wel even koffie halen en kan je snel per ongeluk op zijn stoel gaan zitten. Jij bent anders. Jij mag dat.

Fase 2: Woede. Is hij nou nog steeds geen koffie halen?! Heeft dat meisje in dat computerlokaal nou een van haar zeven tabbladen open staan met Youtube? Ik trek die vier poten onder haar uit; ze moet haar plek kennen en ik moet haar plek hebben! En die gast die net een hap van zijn zelfgesmeerde boterham kaas neemt, zal ik eens veranderen in een pot mosterd! Dit Atheneaum Sinister kan niet eens faciliteiten bieden. Volgende stop: Maagdenhuisbezetting.

Fase 3: Onderhandelen. ‘’Hallo, hoe lang zit jij hier nog? Nee ik ga wel even koffie halen dan haha. Wat zeg je? Wil je voor een date met mij vijf minuten van plek ruilen? Maak er een half uur van en ik ga met je naar bed.’’ 

Fase 4: Neerslachtigheid. Hoe diep is dit kanaaltje voor de ingang van REC A? Ik ga die scriptie toch nooit meer redden. Of kan ik beter van de loopbrug afspringen? Dan neem ik misschien nog een ander wanhopig geval mee in mijn val. Hopen dat ik voor Het Laatste Oordeel geen kennis over Fundamentele Rechten hoef te hebben en dat de oneindige vuren van de Hel wat minder benauwd zijn dan een Rechtsgeleerdheidlokaal.  

Fase 5: Aanvaarding. Over tien jaar is de samenleving gerobotiseerd en heb ik toch niks aan dat diploma. Ik doe Insolventierecht wel een keer na mijn persoonlijk faillissement. Over een uurtje begint Bed & Breakfast bij omroep Max. Wie wil er nou drie uur naar dat lezende, wonderschone meisje tegenover je staren als je ook kunt kijken naar zes senioren die vertellen waarom het nachtkastje van hun kamer beter onder de het raam kan staan, zodat ze meer licht hebben voor het lezen van hun Libelle? ‘’Vergeven doe je voor jezelf. Zolang je boos blijft, laat je de ander winnen’’-Arthur Japin

  1. De opstandige mentaliteit

Mijn analfabetische vriend zei vorige week: “Ik struikel letterlijk over de mensen.” “Het woord ‘’letterlijk’’ wordt zo vaak fout gebruikt”, antwoordde ik. Toen struikelde ik met mijn broze enkel over een naar riool ruikende slaapzak. Dat je wilt slapen in de chemisch geurende afvalcontainer genaamd Roeterseilandcampus A deed mij betwijfelen of de man “wel helemaal goed snik was?!”. De beste hobo verklaarde dat hij 24 uur op de steenkoude grond lag voor het opwarmende klimaat. Dat leek mij an sich een goede optie: als de hele wereld voor altijd zou blijven liggen, hadden we ook geen milieuproblemen meer. Zoals Frank de Boer ooit zei: ‘’Ik win liever slecht, dan winnend verliezen.’’ 

Net zoals wanneer je niets vermoedend op het P.C. Hoofthuis komt om te doen wat mensen op het P.C. Hoofthuis doen (nog steeds een raadsel voor de niet-ingewijden) en je niet naar de vijf studieplekken daar kunt omdat een pedante groep Calimero Che Guevara’s revolutionair zijn gaan zitten. Als protest tegen de uitholling van het onderwijs hollen ze wat Tony’s verpakkingen en 89.000 euro kostende sloten uit. Met leuzen als ‘’nu niet, nooit niet, nooit meer fascisme’’, ‘’bezet, blokkeer, dit beleid pik ík niet meer’’ en  ’Hoe laat is het? Solidaritijd’’ wordt duidelijk dat het niveau van de UvA inderdaad verslechtert. De leus ‘’Modaal, modaal, het proletariaat is superschraal’’ valt normaliter minder in de smaak bij de kameraden. 

  1. Interne communicatie

De UvA-website is vernieuwd. De herindeling ging ongeveer net zo goed als in Europa na de Eerste Wereldoorlog. De pagina’s die wel werken kosten net zo veel stappen om te vinden als de pelgrimstocht naar de Kaäba. De Profeet openbaarde zichzelf in Mekka, de Proleet openbaarde zichzelf in Recca. 

Ook Canvas werkt als een doek voor informatie. Niet op de site te vinden: welke docent je hebt, werkgroepsamenstellingen, het goud van El Dorado, een rooster, games of een poging tot overzicht. Bij een verhelderende mail van de Student Service Desk is het bidden geslagen dat er geen doorverwijzing in staat. Er wordt gezegd dat sommige studenten dan in zo’n gigantisch web vallen dat ze op hun tachtigste in een zolderkamertje in de Indische Buurt worden teruggevonden tussen tien zakken chips, wat pasta pesto en met hun handen vastgegroeid aan hun MacBook.

Zo blijf je haten op onduidelijke docenten, haten op matige literatuur en haten op merkwaardige tentamens. Maar als iemand vraagt of de UvA echt de slechtste universiteit van Nederland is, wijs je telkens naar onderzoek dat uitwijst dat de UvA perfect is. Bovendien, de UvA is toch de enige universiteit van Nederland? Binnen de ring dan. Och, wat haat ik alles wat buiten de ring is. Ik kap mezelf snel af.