Notice: Constant WP_DEBUG already defined in /www/wp-config.php on line 93 Laat u uw zoon maar bellen – Nota Bene
Laat u uw zoon maar bellen

Laat u uw zoon maar bellen

Streng, principieel maar toch ook luchtig op een zekere hoogte. Zo sprak Wim Anker een volle zaal van geïnteresseerden aan. De lezing van Wim Anker ging over integriteit en de filosofie achter zijn kantoor. Nadat Anker klaar was verbaasde ik me dat zijn naam nog niet achter dat woord in de Dikke van Dale stond. Hij benoemt het zelf ook, ze runnen een ‘principieel kantoor met een sociaal gezicht’. Er worden strakke grenzen getrokken en de cliënt moet streng in de gaten gehouden worden. Niets gaat aan Anker&Anker voorbij, alles in overleg. Gebeurt dat niet? Dan stoppen ze ermee. Dan ‘is het mooi geweest’. 

Hen filosofie, bestaande uit vijf uitgangspunten, is wat hen zo uniek maakt, bijna bijzonder. Dat er nog zulke mensen bestaan, kwam er als eerste in mij op toen ik Wim Anker zijn pleidooi aanhoorde. Zo strak, elk regeltje wordt op de voet gevolgd en er worden geen misstappen gezet. Het eerste uitgangspunt was meteen een duidelijke; kantoor Anker&Anker heeft een volstrekt eenzijdige taak, één partijbelang, en dat is enkel en alleen die van de verdachte. Het is tegen de stroom inroeien, maar daar moet je tegen kunnen. Daar word je hard van. 

Uitgangspunt twee; kantoor Anker&Anker staat eenieder bij en maakt nóóit een uitzondering. Ze zijn er voor iedereen, tenzij er sprake is van een belangenverstrengeling. Of de schijn van, of de kans op. 

Maar waarom staan ze dan iedereen bij? Als advocaat (en zeker als Wim Anker zijnde) kan je toch zelf kiezen met welke cliënt je gaat werken en waar je totáál geen zin in hebt? Ja, dat is zo en Anker gaf ook meteen antwoord op deze vraag, nu hij ze waarschijnlijk op iedereen zijn gezicht las. Twee argumenten gaf hij hiervoor. De eerste was een snelle, logische ook wel: het staat in de grondwet. ‘Eenieder heeft recht op rechtsbijstand’. 

De tweede was een mooie: iedereen die zich tot hen wend, is een verdachte. De rechter maakt wel uit of die verdachte daadwerkelijk ook dader en schuldig is. Zij zien hun cliënten als normale mensen, niet als boeven, schurken, criminelen of ander Telegraaf-jargon. 

Het derde uitgangspunt is eentje in de categorie ‘oké oké, rustig maar’; zij hebben de regie en nooit de cliënt, zei Anker terwijl de zaal hem met grote ogen aankeek en er een geladen stilte van pak en beet drie seconden was.  

Als de cliënt op een of andere manier laat blijken dat hij dit niet meer respecteert, is het zoals Anker zegt, gewoon klaar. Dan stoppen ze ermee. Zoek maar een andere advocaat, daag! Je moet geloofwaardig blijven, voor jezelf maar ook voor de buitenwereld. Als een cliënt aan jou bekent dat hij het gedaan heeft en het dossier zit vol met bewijsstukken, ga je als advocaat niet pleiten voor vrijspraak als dat er niet inzit, hoe graag jouw cliënt dat ook wilt. Een strafrechtadvocaat is geen verlengde van de verdachte, geen mondstuk of marionetje waar de verdachte mee speelt. Daarom heeft Anker regie en niét de cliënt. 

Uitgangspunt vier sluit hier goed op aan; de cliënt kiest hen en zij niet de cliënt. Zij nemen geen enkel initiatief. Zelfs niet op het moment dat de moeder van verdachte aan de lijn hangt en vraagt of één van de Ankers haar zoon wilt bijstaan. Laat uw zoon maar bellen, wij wachten wel. Opnieuw weergeeft dit de klasse waarmee zij tewerk gaan. 

Bij het laatste uitgangspunt denk je aha daar komt dat sociale gezicht vandaan, ik dacht al; er wordt nooit naar inkomen en vermogen van verdachte gekeken. Wim Anker zelf doet negentig procent van de zaken pro deo. Het hele kantoor komt uit op een score van zestig procent pro deo. 

Ten eerste, wat een strakke regels waar ze zich aan houden en ten tweede wat knap dat ze zich er überhaupt zo streng aan houden. Dat ze er zijn is één, maar dat ze ook tot in de puntjes worden nageleefd, chapeau. Van deze man kan menig mens veel leren.