Notice: Constant WP_DEBUG already defined in /www/wp-config.php on line 93 Een weekend met de JFAS naar Berlijn – Nota Bene
Een weekend met de JFAS naar Berlijn

Een weekend met de JFAS naar Berlijn

Het is een fijne nazomer. In het zonnetje op het terras voor CREA spreek ik af met twee ‘Berlijngangers’: Amber en Jelle, beide eerstejaars student die samen met tachtig andere eerstejaars meegingen op de traditionele Berlijnreis van de JFAS. Onder het genot van een biertje kijk ik samen met hen terug op dit prachtige weekend.
 

Even voor de niet-eerstejaars lezers: wie zijn jullie?
Jelle: Ik ben Jelle, ik ben 19 jaar en ik kom oorspronkelijk uit Bergen, Noord-Holland. Sinds ik Rechten studeer woon ik in Haarlem. Berlijn was geweldig: ik heb zo veel leuke mensen ontmoet op deze reis! Een paar dagen terug ben ik zelfs commissielid geworden van de BOCO (borrelcommissie)!

Amber: Ik ben Amber, 21 jaar en geboren in Alphen aan de Rijn. Ik studeerde eerst hbo-rechten en toen ik m’n propedeuse haalde vorig jaar heb ik besloten om Rechten aan de UvA te gaan studeren; ik had behoefte aan verdieping. Ik wilde meer doen dan alleen studie en daarom heb ik ervoor gekozen om mee te gaan op het Berlijnweekend.  
 

Hoe herinneren jullie Berlijn?
Amber: In het begin zag ik heel erg op tegen de busreis. Dat bleek geen onterechte angst: ik heb maar vier uur geslapen, gelukkig nog wel iets dus. Ik vond het heel spannend om met een grote groep op reis te gaan.

Jelle: Ik zag ook erg op tegen de busreis, maar ik keek wel heel erg uit naar het programma! Net voor de reis ving ik op dat Fynn ook mee zou gaan naar Berlijn. Ik ken hem nog van de middelbare school en toevallig is hij een neef van Olaf, de voorzitter van de JFAS! Daardoor kende ik Olaf ook al een beetje. Het was heel erg leuk dat er een borrel was voorafgaand aan de reis. Hierdoor was het eerste ongemak weggenomen. Ik had al een beetje polshoogte genomen van welke mensen mee zouden gaan op de reis. De borrel zorgde tijdens de busreis gelijk voor gespreksstof.

Amber (lacht smakelijk): ja dat klopt! Ik was niet aanwezig op de borrel, maar de sterke verhalen deden gelijk de ronde.

Jelle: De busreis heen was echt uitzitten, maar toen ik Wisse (vriend uit werkgroep) naast me kwam zitten en de indruk maakte alsof hij al iets te veel gedronken had, had ik gelijk een hele goede gesprekspartner. Als je zo lang met elkaar in de bus zit bespreek je andere dingen dan in de werkgroep.

Amber: Het was heel fijn dat ik Jelle al kende tijdens de busreis. Je merkt een zekere druk: je moet wel omgaan met elkaar want je zit pak ‘m beet tien uur met elkaar in de bus. Gelukkig hadden Jelle en ik gelijk een hele leuke klik. Berlijn heeft onze vriendschap echt gevormd.
 

Kunnen jullie iets meer vertellen over het programma van de reis en hoe jullie het programma ervaren hebben?
Amber: De eerste activiteit zou de Stasi-gevangenis zijn. Dat bleek helaas niet door te gaan. Zelf had ik daar niet per se moeite mee. Het was jammer dat de activiteit niet doorging, maar ik vond het vooral vervelend voor de organisatie.

Jelle: Ja, inderdaad! Heel vervelend voor de organisatie. Het leek alsof jij er heel veel werk in had gestoken, Bryan. Gelukkig heeft de organisatie toen snel een andere activiteit weten op te zetten, het Stasi-museum. Daar was het denk ik minstens zo interessant als de Stasi-gevangenis.

Amber: Juul kon hele interessante verhalen vertellen over de Koude Oorlog en over de invloed van de Stasi in de DDR. Volgens mij is er ook een aantal mooie kiekjes genomen op het moment dat Juul een interessant verhaal vertelt over hoe er werd omgegaan met gevangenen in de DDR. Gedetineerden in de voormalige Stasi-gevangenis leefden in een schijnwereld: zij werden niet op een redelijke manier gehoord; de mensen die als rechter over hen oordeelden waren geen onpartijdige rechters, maar Stasi-officieren in toga en er werd gemarteld.

Jelle: Na de gevangenis gingen we al snel naar het park. Daar hebben we een aantal spelletjes gedaan. Sommige mensen gingen een dutje doen, jij bijvoorbeeld Bryan. Trouwens, dat Oktoberfest op vrijdagavond was echt goud! Ik heb zelden zo hard gelachen. Iedereen meezingen op slecht muziek met literpullen bier. Ik zei tegen Wisse: ‘Bestel jij even bier.’ Wisse bestelt twee bier en krijgt meteen van die literpullen. Amper te tillen. Die hoeveelheid was wel een beetje te veel van het goede. Voorafgaand gingen we eerst eten bij de Griek, allemaal heel goed geregeld en leuk personeel. Iedereen had ontzettend honger, maar het eten werd snel opgediend. Voor ons was een speciaal menu geregeld, afgestemd op een ieders dieetwensen.  

Amber: Het eten was inderdaad erg goed. Leuke sfeer ook in dat restaurant! Het Oktoberfest was om niet te vergeten. Ik heb het nog best wel laat gemaakt, later dan ik bij voorbaat dacht. Ik heb zó vast geslapen die nacht (Amber lacht).
 

Kunnen jullie ook wat vertellen over de tweede dag?
Jelle: Hanneke van de fietstocht! Zij was goud!

Amber: We komen daar die binnenplaats binnen voor de fietsverhuur en ik zie daar een aantal mensen in een oranje hesje staan. Ik dacht gelijk: let op, daar word ik bij ingedeeld. Een ja hoor, daar is our groupleader  Hanneke. Hanneke neemt gelijk de leiding en voordat we het wisten was ze weg op haar fiets en kon niemand haar meer bijhouden.

Amber: Erdogan was echt een ding tijdens de fietstocht. Erdogan was in de stad en Hanneke wilde dat duidelijk maken ook. Iedere keer keken we op een aftstand naar bepaalde hotspots in de stad. We konden niet dichterbij komen omdat – in de woorden van Hanneke – Erdogan in de stad was.

Jelle: We hebben interessante dingen geleerd tijdens de fietstocht. Hanneke kon ontzettend levendig vertellen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er veel gebouwen in Berlijn gebombardeerd. Daardoor zijn er zogenaamde gaten in de stad: lege plekken tussen rijen gebouwen waar ooit een huis stond. Tegenwoordig zitten daar een soort parkjes die vaak worden onderhouden door de buurt. Het is no-mans-land dat wacht tot de tijd dat er mensen zijn die claimen de rechtmatige eigenaar te zijn van het land. Pas in 2080 gaat Duitsland de grond staatsgrond maken als niemand het heeft geclaimd.

Amber: De juridische faculteit in Berlijn is trouwens echt prachtig. Daar kan het Roeterseiland een voorbeeld aan nemen (Amber lacht). Op het einde van de fietstocht zijn we ook langs Potsdamer Platz geweest. Hanneke vertelde ons dat het grootste deel van de grond – aan de voormalige westelijke kant van het plein – allemaal in bezit is van Sony. Sony heeft daar ook een groot hypermodern complex staan met allemaal grote plasmatelevisies en prachtige multimediawinkels. De hotels die op die grond staan betalen blijkbaar ook een speciale huur aan Sony. Het verschil tussen voormalig West- en Oost-Berlijn is nog steeds schrijnend zichtbaar: vanaf het complex van Sony kijk je uit op typisch communistische hoogbouw.

Jelle: Ik zou nog wel een keer een fietsritje willen maken met Hanneke, ze is zo enthousiast! Na de fietstocht gingen jij en ik nog horloges kijken, Bryan, samen met Wisse. Hopelijk komt de tijd snel dat wij die horloges kunnen betalen (Bryan lacht, denkend aan zijn (hopelijk) succesvolle toekomst als jurist).
 

Die avond zijn we naar de Matrix geweest. Hoe vonden jullie het daar?
Amber: De Matrix was echt een toffe club! Een avond uit was ook een hele fijne ontspanning na een best wel inhoudelijke dag. Als ik aan de Matrix denk, denk ik aan de danskooi die midden in de club stond.

Jelle (begint instemmend te lachen): Ooh de danskooi! Hét ding van de avond. Die kooi was geweldig. Leden van het bestuur en de commissie waagden ook een dansje in de kooi. Nadat het bestuur het probeerde, heb ik ook even mogen shinen in de kooi. De Matrix was een hele mooie club met een gemengd publiek en ik kreeg de indruk dat er veel mensen waren uit Berlijn zelf. Het voelde alsof wij op een plek waren waar de natives zich ook graag begeven.
 

Vonden jullie dat het bestuur en de commissie zich goed met de leden hebben gemengd? Amber: Bij de JFAS zitten allerlei soorten mensen, maar allemaal open en gezellig. Het bestuur is jong en contact met hen is laagdrempelig. Het lijkt er daardoor op alsof we in hetzelfde schuitje zitten wat dat betreft. Ik kan me goed identificeren met het bestuur. Je kunt makkelijke aansluiten bij het bestuur en de commissie. Dat komt denk ik omdat we dezelfde interesses hebben en omdat we een beetje in dezelfde levensfase zitten. Het bestuur heeft ervoor gezorgd dat ik me niet bezwaard voelde me ook in het gesprek te voegen.

Jelle: Het was aan de reis af te zien dat de organisatie een hoop tijd heeft gekost. De reis zat strak in elkaar; als ik het achteraf naga is het eigenlijk bijzonder dat we met pakweg negentig man niet verkeerd zijn gegaan met de metro bijvoorbeeld.
 

Het doet me echt goed om dat te horen! Hoe verliep de terugreis?
Jelle: Tijdens het ontbijt had ik niets gegeten. Dat had ik echt niet moeten doen. Het filerijden kon mijn maag niet zo goed hebben; ik word snel wagenziek.

Amber: Jij was aardig tam in de bus.  

Jelle: Ik werd ook helemaal naar van Ruud, onze buschauffeur. Hij beloofde iedere keer dat we zouden gaan stoppen, maar voordat de eerste stop kwam hebben we vier en een half uur in de bus gezeten. En wát een anticlimax: iedereen heeft honger, maar de buschauffeur stopt bij een half verlaten tankstation waar ze alleen maar broodjes hebben met veel te lange braadworst. Ik heb niets gegeten daar. Volgens mij had jij (Bryan) duidelijk gemaakt aan de buschauffeur dat we graag nog ergens zouden stoppen waar we echt iets konden eten. Gingen we met negentig mensen stoppen bij een BurgerKing met maar één pinautomaat.

Amber: De busreis duurde inderdaad erg lang. We hebben nog in het trapgat in de bus moeten zitten om onze BurgerKing op te eten. Ineens waren alle plekken bezet in de bus. Mensen lagen gewoon te pitten op dubbele plekken. Het einde van de reis was wel heel vervelend. Het is jammer dat de reis dan afgelopen is.

Jelle: Ik vond het inderdaad lastig dat je plotseling geen mensen meer om je heen hebt. Wel leuk was dat ik de volgende ochtend gelijk aansluiting had op de JFAS-kamer! Ik kom tegenwoordig veel vaker langs op de kamer, superleuk! Deze week hoorde ik ook dat ik ben aangenomen in de BOCO!
 

Conclusie over de reis?
Amber: Gewoon doen, al heb je twijfels. Eigenlijk ben ik niet een echte stapper, maar dat hoeft ook helemaal niet.

Jelle: Ik zou volgend weekend sowieso nog eens gaan als het mij gevraagd zou worden! De reis is niet duur, je maakt waardevolle nieuwe vrienden en je beleeft echt supertoffe dingen. Iedereen moet dit doen!